تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنم

که مرا جان و دل از غصه شجن در شجن است

خیز و زان باده دیرینه گرت هست بیار

ورنه زینجا ببرم رخت که بیت الحزن است

زانکه صاحب دلی امروز اگر هست دن است

باده آوردم و هی دادم و هی بستد و خورد

هی همی گفت که می داروی رنج ومحن است