هی همی گفت که می داروی رنج ومحن است

تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنم

زانکه صاحب دلی امروز اگر هست دن است

باده آوردم و هی دادم و هی بستد و خورد

مست چون گشت به رخ خون جگر ریخت چنانک

رخش از خون جگر گفتی کان یمن است

چهرش از اشک چنان شد که مثل را گفتم