باده آوردم و هی دادم و هی بستد و خورد

ورنه زینجا ببرم رخت که بیت الحزن است

تنگ ظرفست قدح خیز و به پیمای دنم

زانکه صاحب دلی امروز اگر هست دن است

هی همی گفت که می داروی رنج ومحن است

مست چون گشت به رخ خون جگر ریخت چنانک

رخش از خون جگر گفتی کان یمن است