قطره ابر چو دست گهر افشانت دید

بعد نه مه که ظف جای در ارحام ک فت

نطفه خصم تو ناآمده از صلب برون

که ز شومیش وجع در رحم مام گرفت

قهقرا شد به فلک صورت اجرام گرفت

کوه از فر و شکوه تو به پا بند نهاد

چرخ از باس تو تب لرزه بر اندام گرفت