کوه از فر و شکوه تو به پا بند نهاد

که ز شومیش وجع در رحم مام گرفت

قطره ابر چو دست گهر افشانت دید

قهقرا شد به فلک صورت اجرام گرفت

چرخ از باس تو تب لرزه بر اندام گرفت

روز را رای تو در عرصه اظهار آورد

شام را قهر تو در پرده اظلام گرفت