چو بخت خواجه بدم تا سحر هان بیدار

چو در میان سه انگشت من خرام گرفت

فضای خلوت دل تنگ شد به شاهد رو ح

ز بس که عیش و طرب بر دلم زحام گرفت

چو بختش این صفت از حی لایام گرفت

سحر چو ریخت فلک گرد مهر های سپید

ز جرم خور به سر این طشت زردفام گرفت