چو در میان سه انگشت من خرام گرفت

براق مدح چنان گرم بر فلک راندم

که توسنم را روح القدس لجام گرفت

سمند کلک من آن سو ترک ز عرش چمید

فضای خلوت دل تنگ شد به شاهد رو ح

ز بس که عیش و طرب بر دلم زحام گرفت

چو بخت خواجه بدم تا سحر هان بیدار