چو باز چهره نمود از میان چنبر زلف

از این دو تیغ ندانم جهان کدام گرفت

به ماه چهره پریشید طرگان سیاه

دوباره شب شد و آفاق را ظلام گرفت

ز رنگ طلعت او شام رنگ بام گرفت

دلم به زلف وی از هرطرف که روی نمود

سیاهی شب یلدا ورا زمام گرفت