چو مست گشت و ز جا جست و بوسه داد بتم

به جای باده گلرنگ جابجام گرفت

چنین شراب به شوخی چنان حرام بود

صواب کرد که صوفی به ما حرام گرفت

لبم شمیم گل و نکهت مدام گرفت

چه گفت گفت که هر لب که مدح خواجه کند

ببایدش ز لب س به بوسه کام گرفت