بوسیدن آن لب هوسم باشد و از بیم

پیوند چنین مو را باکوه چسان رفت

هر گه نگرم کوه تو چون چشمه که در کوه

بینندکه از حسرت آبم ز دهان رفت

پیش تو حدیثیم نباید به زبان رفت

نشگفت که رحمت کند و کام ببخشد

پیری چو منی راکه به سر چون تو جوان رفت