پیوند چنین مو را باکوه چسان رفت

تو سروی و هرگز نشود سر و گرایان

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت

از موی میان کوه سرینت بود آون

هر گه نگرم کوه تو چون چشمه که در کوه

بینندکه از حسرت آبم ز دهان رفت

بوسیدن آن لب هوسم باشد و از بیم