از موی میان کوه سرینت بود آون

از را نظر ما را تا جوشن جان رفت

تو سروی و هرگز نشود سر و گرایان

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت

پیوند چنین مو را باکوه چسان رفت

هر گه نگرم کوه تو چون چشمه که در کوه

بینندکه از حسرت آبم ز دهان رفت