تو سروی و هرگز نشود سر و گرایان

آن راکه کشد جام ز غم خط امان رفت

ای ترک کماندار که پیکان نگاهت

از را نظر ما را تا جوشن جان رفت

وین طرفه که با سرو روان کوه گران رفت

از موی میان کوه سرینت بود آون

پیوند چنین مو را باکوه چسان رفت