بس که چون سایه هم بر در ودیوار افتد

گاه بنشیند و از جای به یک پا خیزد

گاه برخیزد و از پای به یک بار افتد

آفتاب خردش روی نماید به غروب

مژه اش از طرف چشم فتد بر رخسار

راست مانند عصا کز کف بیمار افتد

مست در بستر من خسبد و رندان دانند