گاه بنشیند و از جای به یک پا خیزد

دختر طبع مراکیک به شلوار افتد

خوشتر آن وقت که از غایت مستیش سخن

همچو سرما زده درکام به تکرار افتد

گاه برخیزد و از پای به یک بار افتد

آفتاب خردش روی نماید به غروب

بس که چون سایه هم بر در ودیوار افتد