که جهان با سخن خلقش فرخار افتد

چون خور این نظم دلاویز جهانگیر شود

گر به خاک در شه درخور ایثار افتد

شاه آزاد جوانبخت محمد شه راد

آنکه گر نام عطایش ببری بر لب بحر

ریزه سنگ به قعرش ذر شهوار افتد

خنجر بران در پنجه او روز عزا