تیغ تو ز بس که جانور کشتست

بر تارک مهر و مه مقر دارد

بر دارد تیغ تو سرش از تن

گر دل ز ارادت تو بر دارد

گویی همه هوش جانور دارد

شاعر نبود هر آنکه گوید شعر

روح الله نیست هر که خر دارد