دلم زان بی نشان آمد که ذوق آن دهن دارد

قدش چون نارون موزون لبش چون ناردان گلگون

دلم زان ناردان سازد تنم زین نارون دارد

تنم زان ناتوان آمدکه عشق آن میان جوید

بجز آن ماه مشکین مو که بپریشد به رخ گیسو

ندیدم کس که یزدان را اسیر اهرمن دارد

ضمیرم زلف او خواهدکه وصف ضیمران گوید