ندیدم کس که یزدان را اسیر اهرمن دارد

تنم زان ناتوان آمدکه عشق آن میان جوید

دلم زان بی نشان آمد که ذوق آن دهن دارد

بجز آن ماه مشکین مو که بپریشد به رخ گیسو

ضمیرم زلف او خواهدکه وصف ضیمران گوید

روانم روی او جوید که شوق یاسمن دارد

شکر را زان همی نوشم که طعم آن دهان بخشد