روانم روی او جوید که شوق یاسمن دارد

بجز آن ماه مشکین مو که بپریشد به رخ گیسو

ندیدم کس که یزدان را اسیر اهرمن دارد

ضمیرم زلف او خواهدکه وصف ضیمران گوید

شکر را زان همی نوشم که طعم آن دهان بخشد

سمن را زان همی بویم که رنگ آن بدن دارد

به بوی زلف مشکینش دلم راه خطاگیرد