کسی از خویشتن غایب نگردد وین عجب کان مه

که روشن صبح صادق را ز چاک پیرهن دارد

فری زان زلف قیرآگین که بندد پرده بر پروین

تو پنداری شب مشکین ببر عقد پرن دارد

به هرجا حاضر آید غایبم از خویشتن دارد

سرانگشان من هرگه که با زلفش کند بازی

همه بند و گره گیرد همه چین و شکن دارد