به همراهش ببر تا نیم جانی در بدن دارد

به چشم خویش می بینم که گردون از فراق تو

ز اشک لاله گون دامان من رشک دمن دارد

ز هجر خویش چون دانی که قاآنی شود فانی

چه باک ار با تواش گردون اسیر و مبتلا سازد

چه بیم ار با تواش گیهان غریب و ممتحن دارد

اسیری کاو ترا بیند کجا فکر خلاص افتد