به چشم خویش می بینم که گردون از فراق تو

که زالی بیع یوسف را به کف مشتی رسن دارد

مرا بیت الشرف بد خطه شیراز و حرمانت

به جان بیت الشرف را بدتر از بیت الحزن دارد

ز اشک لاله گون دامان من رشک دمن دارد

ز هجر خویش چون دانی که قاآنی شود فانی

به همراهش ببر تا نیم جانی در بدن دارد