که زالی بیع یوسف را به کف مشتی رسن دارد

تو تا عزم سفر کردی روانم چون سقر داری

کرا دوزخ بود در جان نه دانش نه فطن دارد

ثنای ناقبول من به تو حالی بدان ماند

مرا بیت الشرف بد خطه شیراز و حرمانت

به جان بیت الشرف را بدتر از بیت الحزن دارد

به چشم خویش می بینم که گردون از فراق تو