کرا دوزخ بود در جان نه دانش نه فطن دارد

امیرا می نیارم گفت مدحت خاصه این ساعت

که هجران توام با رنج و انده مقترن دارد

تو تا عزم سفر کردی روانم چون سقر داری

ثنای ناقبول من به تو حالی بدان ماند

که زالی بیع یوسف را به کف مشتی رسن دارد

مرا بیت الشرف بد خطه شیراز و حرمانت