کشیده تیغ و تمنای امتحان دارد

دلم به رشته زلف تو ریسمان بازیست

که دست و پای معلق به ریسمان دارد

هزار مرتبه ام کشته از فراق و هنوز

اگر بخندد بر من زمانه عیبی نیست

از آنکه چهره من رنگ زعفران دارد

مخر به هیچم ای خواجه ترس آنکه ترا