اگر بخندد بر من زمانه عیبی نیست

که دست و پای معلق به ریسمان دارد

هزار مرتبه ام کشته از فراق و هنوز

کشیده تیغ و تمنای امتحان دارد

از آنکه چهره من رنگ زعفران دارد

مخر به هیچم ای خواجه ترس آنکه ترا

گرانبهایی من سخت دل گران دارد