گفتا به جز این قدر ندانم که قضا کرد

برجستم و بگرفتم و او را بنشاندم

فی الحال بخندید و دعا گفت و ثنا کرد

گفتم صنما بیهده از من چه رمیدی

دیگر سخن از چون و چرا هیچ نگفتم

زیراکه به خوبان نتوان چون و چراکرد

برجست و به گنجینه شد و شیشه و ساغر