گه خواست صد اندر صد و گه خواند عزیمه

گه زآتش عشقش دل خود زیر و زبر کرد

گه شد به منجم ز پی ساعت تزویج

گه مشت به حمدان زد و نفرین به پدر کرد

گه از پی تحبیب دو صد فکر دگر کرد

گه گفت خداکاش مرا چشم نمی داد

کاو دید و دلم را هدف تیر خطر کرد