من یار تو باشم تو به کارم نکنی میل

این جان پدر بین که چه بر جان پسر کرد

قا آنیا تن زن و انصاف ده آخر

با یار خود اینقدر توان بوک و مگر کرد

یزدان دل سختت مگر از روی و حجر کرد

این گفت و خراشید رخ از ناخ و پاشید

اشکی که به یک رشحه زمین را همه تر کرد