گویند حکیمی تو که آباد شود فارس

کز روی تو زنگی به شب تار حذر کرد

خر گایم و نر گایم و آنگاه چنین زشت

ویحک که ترا بار خدا این همه خر کرد

خرتر ز تو آن کس که تو را نام بشر کرد

گفتم به خدا هرچه کنم فکر نیارم

کاری که توان بر طلب سیم ظفر کرد