کایدون عصیر پاک او جان سخندان پرورد

دل را ازو زاید شعف جان را از او خیزد شرف

چونان که گوهر را صدف از آب نیسان پرورد

از جان پاکان خاک او وز روح آب تاک او

زان جو هر خو رشیدفش گر عکسی افتد در حبش

خاک حبش فردوس وش تا حشر غلمان پرورد

لعل بدخشانش لقب ماه درخشانش سلب