چونان که گوهر را صدف از آب نیسان پرورد

می چون دل بینا بود کاو را بدان مینا بود

یا آتش سینا بود کش آب حیوان پرورد

دل را ازو زاید شعف جان را از او خیزد شرف

از جان پاکان خاک او وز روح آب تاک او

کایدون عصیر پاک او جان سخندان پرورد

زان جو هر خو رشیدفش گر عکسی افتد در حبش