می چون دل بینا بود کاو را بدان مینا بود

طعمه بیان لقمه سخن کان لقمه لقمان پرورد

تبیان کند تلبیس را انسان کند ابلیس را

هوش هزار ادریس را در مغز نادان پرورد

یا آتش سینا بود کش آب حیوان پرورد

دل را ازو زاید شعف جان را از او خیزد شرف

چونان که گوهر را صدف از آب نیسان پرورد