جان پرورد تن را و می جان را دوچندان پرورد

در خم روان دارد همی زان رو فغان دارد همی

در جام جان دارد همی زان جان پژمان پرورد

دی با یکی گفتم بری جان به و یا می گفت هی

چون مطرب آید در طرب یاری طلب یاقوت لب

سمین بری کاندر قب ماه درخشان پرورد

عقد ثریا در لبش سی ماه نو در غبغبش