زان پیش کان روی نکو خار مغیلان پرورد

خیز ای نگار ده دله آن رسم دیرین کن یله

بگذارجنگ و مشغله کاین هردو خسران پرورد

جامی بخور کامی بجو بوسی بده حرفی بگو

در مشت خواهم غبغبت تا سخت تر بوسم لبت

ترسم ز زلف چون شبت کاو رنگ عصیان پرورد

از دو لبت ای هم نفس یک بوسه دارم ملتمس