گفتی به قهر پنجه یکی شاهین

پهلو ز تن به صبح من رر زد

چون داغ دیدان به ملامت جنگ

در حلقهای زلف معنبر زد

غافل به پر و بال کبوتر زد

بر روی خویش نازده یک لطمه

از روی خشم لطمه دیگر زد