غافل به پر و بال کبوتر زد

چون داغ دیدان به ملامت جنگ

در حلقهای زلف معنبر زد

گفتی به قهر پنجه یکی شاهین

بر روی خویش نازده یک لطمه

از روی خشم لطمه دیگر زد

ای بسکه خنده صفحه کافورش