اشکش ز دیده موج فزون تر زد

بر زرد چهره سیلی پی در پی

گفتی چو سکه بود که بر زر زد

چندان که باد سرد کشید از دل

موج از قفا ی موج همی گفتی

بحر دمان ز جنبش صرصر زد

گفتی ز خون دیده ستبرق را