ز نوک خامه همی گوهر ثمین خیزد

بر آستان تو ترسم فرشته رشک برد

به ناله یی که مرا از دل حزین خیزد

چو شرح گوهر اشکم دهد به جای حروف

به قد همچو کمانم مبین که هردم ازو

چو تیر ناز صد آه دلنشین خیزد

چه قرنها گذرد تا قران زهره و ماه