به ناله یی که مرا از دل حزین خیزد

بدا به حالت ابلیس کاو نمی دانست

که گوهری چو تو از کان ماء و طین خیزد

بر آستان تو ترسم فرشته رشک برد

چو شرح گوهر اشکم دهد به جای حروف

ز نوک خامه همی گوهر ثمین خیزد

به قد همچو کمانم مبین که هردم ازو