که گوهری چو تو از کان ماء و طین خیزد

و لی به آهوی چشمت قسم که نگریزم

هزار لجه نهنگم گر ازکمین خیزد

بدا به حالت ابلیس کاو نمی دانست

بر آستان تو ترسم فرشته رشک برد

به ناله یی که مرا از دل حزین خیزد

چو شرح گوهر اشکم دهد به جای حروف