بدا به حالت ابلیس کاو نمی دانست

که آن غزال غزلخوانم از کمین خیزد

و لی به آهوی چشمت قسم که نگریزم

هزار لجه نهنگم گر ازکمین خیزد

که گوهری چو تو از کان ماء و طین خیزد

بر آستان تو ترسم فرشته رشک برد

به ناله یی که مرا از دل حزین خیزد