که آن غزال غزلخوانم از کمین خیزد

همه خدای پرستان سفر کنند به چین

چو ترک کافر من گر بتی ز چین خیزد

«هزار بیشه هژبرم چنان نترساند

و لی به آهوی چشمت قسم که نگریزم

هزار لجه نهنگم گر ازکمین خیزد

بدا به حالت ابلیس کاو نمی دانست