هزار لجه نهنگم گر ازکمین خیزد

«هزار بیشه هژبرم چنان نترساند

که آن غزال غزلخوانم از کمین خیزد

و لی به آهوی چشمت قسم که نگریزم

بدا به حالت ابلیس کاو نمی دانست

که گوهری چو تو از کان ماء و طین خیزد

بر آستان تو ترسم فرشته رشک برد