نگشته بود تباشیر صبح فاش هنوز

سحر بشیر ملکزاده اردشیر آمد

مرا دوباره به پستان شوق شیر آمد

که سوی من زره آن ماهرو بشیر آمد

سیه غلامکم از خوشدلی صفیری زد

که خواجه مژده که از ره یکی سفیر آ مد