که سوی من زره آن ماهرو بشیر آمد

سحر بشیر ملکزاده اردشیر آمد

مرا دوباره به پستان شوق شیر آمد

نگشته بود تباشیر صبح فاش هنوز

سیه غلامکم از خوشدلی صفیری زد

که خواجه مژده که از ره یکی سفیر آ مد

هنوز داشت دوصد گام راه تا بر من