حریف خویش چون پرمایه بیند خصم بی مایه

مر آن را چون زبان لاله ایزد لال گرداند

بلای بد بود حاسد به جان هر که در عالم

دعاکن کاین بلا را ایزد از عالم بگرداند

به بهتانی ازو طبع بزرگان را برنجاند

چوصبح ار صادقم در این سخن روزم بود روشن

وگر چون گل دورویم باد غم برگم بریزاند