بلای بد بود حاسد به جان هر که در عالم

به زخم نیش او خرطوم پیلان را بپیچاند

که تا امروز جز مدحت زبانم حرفی ارگفته

مر آن را چون زبان لاله ایزد لال گرداند

دعاکن کاین بلا را ایزد از عالم بگرداند

حریف خویش چون پرمایه بیند خصم بی مایه

به بهتانی ازو طبع بزرگان را برنجاند