نه جایگه به صدف در شاهوار کند

نهنگ لجه فضلست و دست او دریا

از آن عزیمت دریا نهنگ وار کند

گرفتم آنکه بود در شاهوار سخن

گرفتم آنکه بود مهر نوربار هنر

نه جایگه به فلک مهر نور بار کند

ز التفات تو دارد طمع که چون خورشید